Marloes deelt haar persoonlijke verhaal in een boek

Iedereen kent tegenslag, daarin zijn we allemaal lotgenoten. Mijn tegenslag is kanker. Het omgaan met die tegenslag bleek een enorme uitdaging voor mij. En ook daarin ben ik niet alleen.

Op mijn 34e, in 2011, kreeg ik de diagnose borstkanker. Ik heb me met hand en tand verzet tegen mijn tegenslag. Waar mogelijk heb ik het ontkent, overschreeuwd en genegeerd. En ook hierin ben ik zeker niet uniek. Omgaan met flinke tegenslag is een behoorlijke uitdaging. Ik bleef waar ik maar kon doorgaan met mijn leven, ik was net moeder van twee dochters van 1 en 3 jaar en wilde dit allemaal helemaal niet.

Echter, in 2017 (ik was 41 jaar) zaaide het uit naar mijn heupbot en eierstokken. Een jaar daarvoor was ik gescheiden. De prognoses waren niet goed en ik zou niet meer beter worden. Artsen raadden me aan om herinneringen te gaan maken. Mijn eierstokken werden verwijderd, dus ik ging abrupt in de overgang. De tegenslag was ditmaal groter dan mijn verzet. Ik voelde me verloren, depressief en ongelofelijk eenzaam.

Ik startte ongeveer twee jaar geleden met het schrijven van een boek voor mijn twee jonge dochters. Als ik er dan niet meer zou zijn, zouden ze me beter kunnen leren kennen via het boek. Ik begon steeds meer in te zien hoe mijn lichaam en hoofd in die jaren samen een hele weg af moesten leggen om te leren samenwerken. Bewust heb ik daarom een uniek perspectief gekozen: mijn emoties en stemmen in mijn hoofd krijgen ieder een eigen personage. Ik laat zien hoe zij met elkaar discussiëren of elkaar proberen te helpen. En hoe de rollen verschuiven door de jaren heen. Ik wilde hier een eerlijk verslag van doen, zodat de meiden later toch hun eigen worstelingen naast de mijne zouden kunnen leggen.

Mijn boek is zo een verslag geworden van de reis die mijn lichaam en hoofd maakten. Een weg van weerstand en ontkenning. Van verwarring, depressie en opgeven. Maar ook van veerkracht en zelfliefde. Een pijnlijke en ontroerende reis, maar soms ook grappig en misschien zelfs herkenbaar, ook al heb je geen kanker. En omdat ik mezelf dwong om echt helemaal eerlijk te zijn, werd het een verrassend leerzaam traject, waar ik mooie en waardevolle inzichten uit heb mogen halen voor mezelf.

Tegen alle verwachtingen in zijn mijn scans sindsdien nog altijd schoon. Dat noemen ze een persisterende volledige remissie, een klein wonder!

En ook al schreef ik het boek voor mijn dochters, ik realiseerde me dat het voor mijzelf helend zou zijn als ik het met meer mensen zou delen. Ik verlangde naar lotgenoten. Maar dan niet zozeer van (uitgezaaide) kanker, maar van het omgaan met serieuze tegenslag. Ik hoopte, dat de herkenning van anderen mijn eenzaamheid zou verlichten. Herkenning in de strijd tegen de tegenslag. Hoe we flink willen zijn maar soms ook opgeven, hoe we de waarheid ontkennen of juist recht in de ogen kijken. En hoe we mensen nodig hebben, maar soms keihard wegduwen...

Je kunt mijn boek bestellen op Bol.com.

Of volg me op Instagram-account

waar ik met humor mijn gedachten deel over hoe mijn eigenwijze brein me nog altijd vaak eerder tegenwerkt dan helpt.

Ingezonden door Marloes Scheffers